Antoon is nog niet zo lang getrouwd met Annie Weerkamp, een nichtje van Albert Hans. Zij is nog maar net zeven weken zwanger en ze zijn samen dolgelukkig.
Albert Hans zegt tegen Antoon dat het veel te gevaarlijk is om de zomerweide in te zaaien maar Antoon vindt dat het wel moet. Antoon is boer in hart en ziel en zet zijn zin door. Antoon loopt met paard en zaaimachine over de akker en Albert staat bij zijn boerderij naar hem te kijken. Antoon is inmiddels met paard en zaaimachine aangekomen op de hoek van de akker, aan de Zwanenburgse- en Landfortseweg.
Liggen, het zijn splinterbommen
Opeens is daar een Amerikaanse bommenwerper, een B-24 Liberator, die een aantal splinterbommen laat vallen. Moeder Hunting, die ook staat te kijken naar het inzaaien, roept: “LIGGEN, het zijn splinterbommen!” Ze kan dat aan het geluid horen. Antoon gaat te laat liggen en wordt geraakt door een bomsplinter. De paarden zijn blijven staan en lijken ongedeerd. Op een ladder wordt Antoon van het land gedragen en hij verliest veel bloed. Met paard en wagen wordt hij naar het noodziekenhuis in Gendringen gebracht. Helaas kan de arts niets meer voor hem doen.
Antoon Zeevalking overlijdt op 23 maart in het noodhospitaal te Gendringen
Door de oorlogsomstandigheden kan de begrafenis op het kerkhof niet plaatsvinden.
Duitsers en burgers naast elkaar in een massagraf
In het lijkenhuisje achter het Maria Magdalena Postel liggen op dat moment de lijken van twintig Duitse militairen en van vijf burgers. Op last van een Duitse onderofficier van het ‘Kriegslazarett’, moeten alle overledenen die namiddag, 26 maart, om 16.00 uur op het Rooms Katholieke kerkhof worden begraven. Alle slachtoffers worden in een laken gewikkeld en naar het kerkhof gesleept door de kapelaan en een aantal vrijwilligers.
Dit is erg gevaarlijk omdat er nog steeds in de omgeving granaten exploderen. De Duitsers en de burgers zijn zonder kist naast elkaar in een massagraf begraven.
Dat de burgers samen met Duitse soldaten in één graf begraven worden, bevalt kapelaan Schaepman helemaal niet. In de nacht van 26 op 27 maart 1945 gaat kapelaan Schaepman stiekem terug naar het kerkhof en haalt de burgerslachtoffers één voor één uit het graf. Hij begraaft ze zonder kist in de tuin achter de Rooms Katholieke kerk. Het is goed mogelijk dat Antoon Zeevalking ook in dit noodgraf is begraven.
In mei 1945, zijn een paar van de zes slachtoffers, die geïdentificeerd kunnen worden, herbegraven op verschillende kerkhoven in de omgeving. Pas op 11 mei 1945 wordt Antoon herbegraven op het Protestante kerkhof te Wieken.
Een jaar later wordt er bij een van de paarden een splinter in de bil ontdekt die is gaan zweren. Het is een splinter die het paard heeft opgelopen door het bombardement waarbij Antoon Zeevalking om het leven komt.
Bron:
Mieneke Gebbink - Hunting
Oorlogsgravenstichting
Graafschap-bode
Archief Protestante begraafplaats
Auteur/Schrijver Maarten Koudijs
Uit het verhaal Mieneke (Tussen grens en hoop)
Foto's Evie Koolenbrander
